គង់មានថ្ងៃ…

រដ្ឋ — Sat, 29 Dec 2007 12:19:42 +0000

ក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះក្រុមហ៊ុន អំណានភាសាខ្មែរ ខូ អិលធីឌី ចំកាត់ នឹងលក់ភាគហ៊ុនឲ្យទៅក្រុមហ៊ុនល្បីឈ្មោះមួយគឺ naraths corp. ដើម្បីធ្វើអាជីវកម្មផ្ដាច់មុខលើផលិតផលទាំងអស់ ។ សាខាចែកចាយដ៏សំខាន់របស់naraths corp គឺ narathsBLOG co., Ldt នឹង ដឹកជញ្ជូនរាល់ទិន្នន័យឯកសារនិងសេវាកម្មរបស់អំណានខ្មែរមកស្តុកក្នុងឃ្លាំងដើម្បីចែកចាយបន្ត ជាពិសេសនឹងបញ្ចុះតម្លៃរាល់ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម ការបម្រើសេវាផងដែរ… ហាហា ធើដូចមែនទែន ។ តែមិនដឹងមានបញ្ហាយ៉ាងណាខ្លះទេត្រង់បច្ចេកទេស ព្រោះកំពុងកែសម្រួលផលិតផលឲ្យសមាមាត្រគ្នា…។

វាសនាបុប្ផាភូមិបាក់ព្រា

រដ្ឋ — Sat, 29 Dec 2007 12:01:04 +0000

ថ្ងៃនេះនាំអារម្មណ៍ប្រិយមិត្ត មកស្ដាប់ប្រវត្តិបទ កូនស្រីអ្នកនេសាទ ដូចដែលបានសន្យាទុក ។

បទចម្រៀងមួយបទដែល ធ្លាប់តែឮគេហៅថា វាសនាភូមិបាក់ព្រា ដែលមានឃ្លាផ្ដើមថា «ឱ! ភូមិបាក់ព្រា នាពេលសុរិយារៀបលិច…» បន្លឺដោយសម្លេងដ៏ពិរោះស្រងេះស្រងោចរបស់អ្នកស្រី រស់ សេរីសុទ្ធា នោះការពិតមានចំណងជើងដើមថា «កូនស្រី អ្នកនេសាទ» ។ ឯកសារនេះដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ កំណាព្យស្នេហ៍មាស របស់កវី គង្គ ប៊ុនឈឿន ។

តាមប្រវត្តិដើម ភូមិបាក់ព្រា ជាភូមិមួយនៅក្នុងឃុំកោះជីវ័ងខេត្តបាត់ដំបង ។ ជាចុងកាត់មាត់ញក ស្ថិតនៅលើផ្លូវទឹកទៅកាន់ពាមទន្លេសាប ។ កាលសម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម មានទូកដរខ្លះបានដឹកអ្នកដំណើរតាំងពីភូមិព្រែកហ្លួង រហូតទៅ ដល់ភូមិបាក់ព្រានេះទៀតផង ក្រោយមកទើបមានទូកបំពាក់ម៉ាស៊ី ឬកាណូត ចុះឡើងរហូតដល់ព្រែកទាល់ទន្លេសាប ។

លោក ប៊ុនឈឿន បានសរសេរក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់ថា កាលពីក្មេងធ្លាប់បានទៅលេងភ្លេងនៅក្នុងពិធីបុណ្យផ្កាប្រាក់នៅភូមិបាក់ព្រានេះ ហើយជាប់ចិត្តលើបុប្ផាមួយទង ដែលជាកូនស្រី អ្នកនេសាទនៅទីនោះ ក៏តាំងចិត្តកត់ត្រាទុកក្នុងបេះដូង នូវចម្រៀងមួយ ដើម្បីឧទ្ទិសដល់បេះដូងក្រមុំដ៏ស្រគត់ស្រគំនៃអ្នកស្រុកទន្លេ ដែលមានការរស់យ៉ាងឆ្ងាយពីអ្នកដីគោក ។

ដើមឡើយ Melodie របស់បទនេះ គ្រាន់តែកត់ត្រាទុកកក្នុងសៀវភៅកំណត់ហេតុប៉ុណ្ណោះ លុះដល់ឆ្នាំ ១៩៧៤ ទើបមានការរៀបចំទំនុកឡើងវិញ ហើយថតផ្សាយ ។ បទនេះបានធ្វើឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលដល់អ្នកស្រុកតំបន់បាក់ព្រាយ៉ាងខ្លាំង ក្រោយមកក៏ក្លាយជានិមិត្តរូប នៃខ្សែជីវិតពិតៗរបស់កុលាបភូមិបាក់ព្រា ដែលមានចារក្នុងរឿងប្រលោមលោកមួយទៀត ឈ្មោះ កូនស្រីអ្នកនេសាទ ។

លំហនៃទឹកដ៏ល្ហាចល្ហឹម ដែលមើលទៅហាក់ដូចជា ទន្លេទឹកភ្នែករបស់នារី ដែលមានចិត្តបរិសុទ្ធចំពោះសង្សារ តែហាក់គ្មានអ្នកអាចមើលឃើញនូវជម្រៅចិត្តរបស់នាងឡើយ ។ ផ្សាភ្ជាប់នឹងមនោសញ្ចេតនារបស់អ្នកចម្រៀង សេរីសុទ្ធា បានធ្វើឲ្យបទចម្រៀងដ៏មានអត្ថន័យនេះ ជះឥទ្ធិពលរំភើបពន់ពេកណាស់ ដល់អ្នកស្ដាប់ ព្រោះ អ្នកចម្រៀងយើងក៏ធ្លាប់មានអនុស្សាវរីយ៍ជាបុប្ផាបាក់ព្រា មួយទងដែរ…

សូមក្សាន្តអារម្មណ៍ពីចម្រៀង កូនស្រីអ្នកនេសាទ ដែលបទភ្លេង និងទំនុកច្រៀងដោយ គង្គ ប៊ុនឈឿន សម្រួលតន្ត្រីដោយ មែរ ប៊ុន ច្រៀងដោយ រស់ សេរីសុទ្ធា

ផ្ដល់អត្ថបទដើមដោយ រចនា
បទចម្រៀងពី khmerlyrics.com

ចូលចិត្តភាពយន្ត

naraths — Sun, 09 Dec 2007 11:15:19 +0000

ពីមុនBlog នេះ ខ្ញុំចូលចិត្តសរសេរអធិប្បាយអំពីភាពយន្តដូចជាខ្មែរបរទេសជាដើម ។ តាំងពីឃ្លាតឆ្ងាយពីទូរទស្សន៍អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ខ្ញុំដឹងថានឹកវាជាខ្លាំង… ការមើលទូរទស្សន៍ពិតជាមានសារសំខាន់ណាស់សម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋទូទៅ ។ ចំពោះខ្ញុំវិញ វារឹតតែវិសេសទៅ ទៀត ព្រោះពីមុនខ្ញុំនៅក្បែរទូរទស្សន៍រាល់ថ្ងៃ សឹងមិនដឹងពីប្រយោជន៍វាសោះ ចេះតែមើលៗទៅ ។ ខ្ញុំចូលចិត្តមើលព័ត៌មាន កម្មវិធីសិល្បៈ និងកំសាន្តផ្សេងៗជាដើម អ្វីដែលចូលចិត្តបំផុតនោះ គឺ ភាពយន្តនោះឯង…

អ្នកដែលមានទូរទស្សន៍មើល ប្រាកដជាគ្មាននរណាដែលថាមិនដែលមើលរឿងភាគនោះ ទេ ។ ការមើលភាពយន្តវាបានផ្ដល់នូវចំណេះដឹងជាច្រើនដែលទាក់ទងនឹងការរស់នៅរបស់មនុស្សបច្ចុប្បន្ន (មិននិយាយចូលចំពោះរឿងចិនកាប់ដាវទេ ភាគច្រើនមិនចូលចិត្ត វាត្រប៉ែអូឡូតពេក ហេហេ) ផ្ដល់នូវទស្សនៈប្លែកៗ ជាដើម ។

ចំពោះវិស័យភាពយន្តខ្នាតធំៗវិញ គឺខ្ញុំចូលចិត្តបំផុត មិនដឹងថាពេលណាដែលស្រុកខ្មែរនឹងសម្បូរភាពយន្តខ្នាតធំទេ ឬក៏បានត្រឹមជាការផលិត DV បានដូចក្រុមហ៊ុនក្នុងស្រុកខ្លះបានផលិតរួចមកហើយក៏ចាត់ទុកថាគ្រាន់បើហើយ ខ្ញុំតែងតែគាំទ្រជានិច្ច ត្រង់នេះមិននិយាយដល់ក្រុមហ៊ុនដែលផលិតខ្សែវីដេអូ សម្រាប់ដាក់ជាឌីវីឌី លក់នៅក្រៅស្រុកទេ ។ ការផលិតជាDVD ឬ VCD របស់ផលិតកម្មភាពយន្តក្រៅស្រុកនិងក្នុងស្រុកខ្លះគឺខ្ញុំមិនចូលចិត្តតែម្ដង… ព្រោះទាំងរូបភាពទាំងបច្ចេកទេស គឺវានៅមានកម្រិតនៅឡើយ នេះជាការផលិតមួយដែលចំណាយទុនតិច ដើម្បីបានជាខ្សែវីដេអូសម្រាប់អាជីវកម្ម ។

តាមខ្ញុំសង្កេតមានតែក្រុមហ៊ុនពីរបីប៉ុណ្ណោះដែលផលិតបានជា DV (ភាពយន្តខ្នាតធំសម្រាប់ស្រុកខ្មែរ) ។

ពេលក្រោយខ្ញុំនឹងសរសេរចំណាប់អារម្មណ៍ និងអធិប្បាយខ្លះៗពីភាពយន្តដែលខ្ញុំបានមើល រាប់ទាំងភាពយន្តខ្មែរ បរទេសផងដែរ…។

វគ្គ១៣ ភាគបញ្ចប់

រដ្ឋ — Sun, 09 Dec 2007 02:55:33 +0000

វគ្គ១៣ ភាគបញ្ចប់

ក្រោយពីទទួលរបាយការណ៍របស់មេឃុំកំពង់ព្រះស្ដីអំពីចោរប្លន់អ្នកដើររនាម ហើយត្រូវបានអ្នកដើររនាមបង្ក្រាបវិញ ធ្វើឲ្យចោរពីរនាក់ស្លាប់នៅនឹងកន្លែងប្រយុទ្ធមក ក្រុមអយ្យកាអមសាលាដំបូងខេត្តបាត់ដំបង បានកោះហៅអ្នកដើរព្រៃទាំងប៉ុន្មានដើម្បីយកមកបំភ្លឺ ។

នៅល្ងាចថ្ងៃដែលបានរបាយការណ៍ចំពោះព្រះរាជអាជ្ញាហើយ ប៊ុនធឿនក៏ជិះរ៉ឺម៉កឆ្លងស្ពានដែកទៅត្រើយខាងកើត ។ លុះមកដល់វត្តកណ្ដាល បានឮសូរភ្លេងទាមមីង និងឃើញទង់ក្រពើ ប៊ុនធឿនហាក់មានអារម្មណ៍រន្ធត់ជាខ្លាំង ។ មាណពបោះជំហានទាំងក្រៀមក្រំសំដៅមេរុដម្កល់សព ។ ទៅ ដល់គេក៏ងើបមុខសម្លឹងរូបថតដែលដាក់តាំងនៅពីមុខមឈូស ស្រាប់តែកម្លោះអភ័ព្វញាប់ញ័រខ្លួនចំប្រប់ ទឹកភ្នែកហូរសស្រាក់ ។

កំពុងតែខ្សឹកខ្សួលអួលអាក់នឹកអាណិតអណោចខ្លោចចិត្តដល់សង្សារដែលចែកឋានទៅ ម៉ែផៃក៏មកដល់ ហើយក៏និយាយទៅ កាន់ប៊ុនធឿនថា «យាយនួនទន្ទឹងផ្លូវចង់ជួប» ។ មាណពមានចិត្តរារែក ព្រោះមិនចង់ទៅជួបមុខយាយនួន តែម៉ែផៃបានប្រាប់ថា «នាងតូចវិធាវី បានទុកសំបុត្រឲ្យ» ឮដូច្នេះប៊ុនធឿនក៏ សុខចិត្តដើរទៅតាមម៉ែផៃ ទៅជួបយាយនួន ។

នៅចំពោះមុខប៊ុនធឿន យាយនួនបានយំសារភាពរៀបរាប់នូវកំហុសឆ្គងដែលគាត់បានធ្វើទៅលើកូនស្រី និងប៊ុនធឿនកន្លងមក ។ រួចហើយក៏បើកវ៉ាលីសស្បែក យកចិញ្ចៀនមួយវង់ និងសំបុត្រដែលវិធាវីសរសេរទុក ផ្ញើឲ្យប៊ុនធឿន មុនពេលស្លាប់ ។

ប៊ុនធឿនទទួលយករបស់ទាំងពីរនេះ មកទុក ក្នុងហោប៉ៅអាវហើយក៏លើកហត្ថសំពះលាភ្លាម ។
រាត្រីនេះប៊ុនធឿនគេងកើតទុក្ខម្នាក់ឯង នឹកឃើញអស់នូវអនុស្សាវរីយ៍ទាំងឡាយដែលអ្នកធ្លាប់មានជាមួយវិធាវី ទាំងពីក្មេងខ្ចីមក ធ្វើឲ្យទឹកភ្នែកកម្លោះអភ័ព្វហូរច្រាលមកជោកខ្នើយ ។

មាណពក្រោកឡើងអង្គុយខ្សឹកខ្សួលមួយសន្ទុះ ក៏ទាញយកសំបុត្រចុងក្រោយរបស់វិធាវីនៅលើក្បាលដំណេកមកអានទាំងទឹកភ្នែកហូររហែង ។

បទទី១៤ អក្ខរាចុងក្រោយ
ច្រៀងដោយ អៀង ស៊ីធុល

វគ្គ១២ ជីវភាពអ្នករកស៊ីតាមព្រៃរនាម

រដ្ឋ — Sun, 09 Dec 2007 02:52:03 +0000

វគ្គ១២ ជីវភាពអ្នករកស៊ីតាមព្រៃរនាម

(អត្ថបទសង្ខេប)

ពួកអ្នកដើរព្រៃ កាលបើបានសង់ជំរុំហើយ ក៏ បែងចែកគ្នាជាកម្លាំងពីក្រុម ។ ក្រុមទី១ ដើររកឃ្មុំរកក្រមួន និងទឹក ក្រុមទី២ ជាអ្នកដើររកត្រីតាមបឹងត្រពាំង ។ ក្រុមទី៣ មានមុខងារនៅចាំជំរុំ ថែទាំងសត្វពាហនៈ និងយកត្រីដែលចាប់បានធ្វើជាប្រហុកត្រីឆ្អើរ ឬត្រីងៀត ។

ចំណែកប៊ុនធឿន ដែលមកតាមគេដើម្បីលម្ហែចិត្តនោះ មាណពមិនបានចូលប្រាកដក្នុងក្រុមណាមួយទេ ។ ជួនគេលីអង្រុត លីសមតាមដើរតាមក្រុមនេសាទ ជួនដើរតាមក្រុមអ្នករកឃ្មុំ ។

ថ្ងៃមួយប៊ុនធឿនដើរជាមួយក្រុមតាប្រាក់ ដែលមានភារៈដើររកឃ្មុំ ។ តាប្រាក់បានពន្យល់ ប៊ុនធឿន ពីរបៀបរកឃ្មុំ គឺគេសង្កេតមេឃ្មុំដែលក្រេបផ្កា កាលបើក្រេបហើយ វាហើយទាបៗចេញទៅ បានន័យថាសំបុកវានៅឆ្ងាយមិនងាយទៅរកឃើញទេ ។ តែបើវាហើរខ្ពស់ទៅលើនោះ មានន័យថា សំបុកវានៅជិតៗទេ ។ល។

គ្រាមួយនៅពេលដែលអ្នកដើរព្រៃកំពុងរំពៃរកមើលសំបុកឃ្មុំ ស្រាប់តែឮសូរបាក់មេឃឈើប្រាវៗ ហើយឮសម្រែកកិកៗផង ។ តាប្រាក់ក៏ស្រែកឡើងថា …កនយើងឡើងដើមឈើ ដំរីចេញហើយ.. ។ ទាំងអស់គ្នាប្រវេប្រវាតោងឡើងដើមឈើតែរៀងៗខ្លួន ។ សល់តែប៊ុនធឿន កំពុងរវល់កេះបាយក្ដាំងជ្រលក់ទឹកឃ្មុំអាស្រ័យ ពេលឮគេស្រែកក៏ងើបឡើង ស្រាប់តែឃើញដំរីស្ដមួយ បោលសំដៅមករក ។ នាយកម្លោះភ័យពេកក៏ស្ទុះរត់យកទាំងឆ្នាំងបាយទាំងចានដាក់ទឹកឃ្មុំ ទៅជាមួយផង ។ ដំរីកកាន់តែដេញកៀកប៊ុនធឿនណាស់ទៅហើយ តាប្រាក់ក៏ស្រែកឡើងឲ្យប៊ុនធឿនចោលឆ្នាំងចោលចានទៅ! ប៊ុនធឿនក៏គ្រវែងឆ្នាំងចានចោលភ្លាម ។ ឯដំរីក៏ស្ទុះទៅបុកបែកឆ្នាំងចាន ធ្វើឲ្យនាយកម្លោះមានពេលរត់ដោះខ្លួនឡើងដើមឈើរួចភ័យទៅ ។

រាត្រីមួយ ព្រះចន្ទរះភ្លឺស្រឡះ ។ អ្នកដើរព្រៃកំពុងដេកលង់លក់ ស្រាប់តែឮសូរកាំភ្លើងបាញ់បីដង ព្រមទាំងឮសូរមាត់មនុស្សប្រហែល២០នាក់ស្រែកហ៊ោជ័យ ។ តាប្រាក់ភ្ញាក់ឡើងដឹងថាមានចោរប្លន់ ក៏ ប្រមូលគ្នាកាន់ខ្វែវ ពូថៅ ដាវ លំពែង ចូលពួនក្នុងព្រៃដើម្បីពិនិត្យមើលសភាពការណ៍ក្រុមចោរ ។

ពួកចោរមានគ្នា៧នាក់ កាន់កាំភ្លើងភ្លឺភ្លេតៗ ដើរចូលទៅក្នុងជំរុំ ។ គ្នាវាខ្លះស្ទុះស្រាយទៅយកគោ ខ្លះស្រវាយកត្រីងៀត ត្រីឆ្អើរ ក្រមួន នាំគ្នាវេចស្ពាយយកទៅអឺងកង ។

លុះពួកខ្មាំងចេញផុតទៅ តាប្រាក់ក៏នាំគ្នាដើរតាមផ្លូវកាត់ទៅចាំស្ទាក់នៅរនាមស្ទឹងចាស់ ។ បន្តិចក្រោយមកក្រុមចោរក៏មកដល់ ។ ពួកវាសើចក្អាកក្អាយសប្បាយនឹងជ័យជំនះ ភ្លេចប្រុងប្រយ័ត្ន ក្រុមតាប្រាក់ក៏ស្រែកហ៊ោកញ្ជៀវ ចូលកាប់ចូលចាក់ក្រុមចោរ រត់ខ្ចាត់ខ្ចាយ ប្រាស់យកតែអាយុ ។

របស់ទ្រព្យ និងសត្វពាហនៈដែលចោរប្លន់យកទាំងប៉ុន្មាន ក៏យើងដណ្ដើមយកបានវិញទាំងអស់ ហើយថែមទាំងប្រមូលបានវត្ថុតាងផ្សេងៗមានកាំបិត ពូថៅ កាំភ្លើង ។ល។ ក្រុមចោរស្លាប់ពីរនាក់នៅនឹងកន្លែងប្រយុទ្ធ ម្នាក់ជាមេចោរ ម្នាក់ជាកូនចោរ ។

តាប្រាក់បានចាត់ចែងឲ្យពួកគាត់ខ្លះទៅយាមសាកសពកុំឲ្យសត្វបៀតបៀន និងចាត់មនុស្សពីរនាក់ឲ្យនាំព័ត៌មានទៅប្ដឹងមេឃុំ ។ អ្នកដែលនៅសល់ឲ្យដេញគោ និងរែកសែងរបស់ទ្រព្យត្រឡប់ទៅជុំរំវិញ ។

បទទី១៣ «សង្ឃឹមថ្ងៃស្អែក»

ជីវិតចាប់ផ្ដើមដោយភាពខ្លោចផ្សា

រដ្ឋ — Sun, 09 Dec 2007 02:43:24 +0000

នៅក្នុងបទចំរៀងរបស់លោក មានបទមួយចំនួនដែលនៅ តែពេញនិយមនៅឡើយ បានបញ្ចូលក្នុងខ្សែភាពយន្តដូចជាបទ «អារសាច់ជូនម្ដាយ» (ដាក់បញ្ចាំងក្នុងឆ្នាំ ១៩៦៨) ក្នុងភាពយន្តរឿងអារសាច់ជូនម្ដាយ បទនេះ ច្រៀងដោយលោក ស៊ិន ស៊ីសាមុត ។ បទនេះត្រូវលោក គង្គ ប៊ុនឈឿន រៀបរាប់ក្នុងសៀវភៅកំណាព្យមាសស្នេហ៍របស់គាត់ថា បទនេះទម្រាំថតចប់ត្រូវខុស១១ដង ចុងក្រោយលោក ស៊ិន ស៊ីសាមុត ច្រៀងស្រែកទាល់តែជើងហើប ពីដីទើបដល់ Tone ដែលត្រូវយក រហូតខ្នងគាត់បែកញើស ព្រោះទម្លាប់គាត់ក្នុងស្ទូឌីយ៉ូ គាត់មិនពាក់អាវទេ ។

បទចម្រៀងក៏ដូចជាប្រលោមលោកដែរ គឺលោក ប៊ុនឈឿនច្រើនដកស្រង់យកជីវិតពិតរបស់បុគ្គលមួយចំនួន ដែលគេរៀបរាប់ប្រាប់គាត់ មានសាច់រឿងខ្លះក៏ ធ្វើឲ្យគាត់ភ័យបុកពោះមិនស្ទើរដែរ ។ ដូចជារឿង «សែនស្ដាយថ្ពាល់ស្ដាំ» (អមដោយបទចម្រៀង សែនស្ដាយថ្ពាល់ស្ដាំ ច្រៀងដោយលោក ស៊ិន ស៊ីសាមុត ថតក្នុងឆ្នាំ១៩៧២) ។ រឿងនេះល្បីល្បាញខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែត្រូវភាគីខាងស្រីគេប្ដឹងផ្ដល់ដល់តុលាការ តែលោកបានឈ្នះក្ដីដោយលោកបានដាក់ឈ្មោះតួអង្គក្នុងរឿងជាឈ្មោះផ្សេង មិនមែនឈ្មោះពិតទេ ។ តែលោកធ្លាប់បានជាប់គុកម្ដងក្នុងឆ្នាំ ១៩៦៣ រយៈពេល៦ខែ ដោយសាររឿង «វិមាននរក» ដែលលោក បានសរសេររិះគន់មន្ត្រីម្នាក់ទទួលបន្ទុកពិធីការក្នុងវាំង ហើយមានប្រពន្ធចុងរហូតបង្កឲ្យមានអំពើពុករលួយក្នុងការងារ ។ រួចពីការឃុំឃាំង លោកនៅតែបន្តសរសេរប្រលោមលោក និងដឹកនាំភាពយន្ត ហើយមានភរិយាក្នុងឆ្នាំនោះដែរ ។ ភរិយាគាត់ឈ្មោះ តាត គឹមលន ត្រូវជាម្ដាយមីង កញ្ញា តាត ម៉ារីណា ដែលទទួលរងគ្រោះដោយទឹកអាស៊ីតក្នុងបញ្ហាស្នេហាត្រីកោណ ។

ជីវិតចាប់ផ្ដើមដោយភាពខ្លោចផ្សា

លោក ប៊ុនឈឿន ចាប់ផ្ដើមចាប់យករបរសរសេរប្រលោមលោក ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតក្នុងឆ្នាំ ១៩៥៧ ក្នុងឆ្នាំនោះដែរលោកបានបញ្ចប់ការសិក្សាត្រឹមថ្នាក់ទី៣ (ឌីផ្លូម) ពុំអាចបន្តការសិក្សាទៅមុខទៀតបាន ព្រោះជីវភាព ទ័លក្រ ។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៥៧ នោះដែរលោកបានប្រលងជាប់លេខ១ ក្នុងឱកាសមហោស្រពអក្សរសិល្ប៍ ធ្វើឡើងនៅខេត្តបាត់ដំបង គឺវណ្ណកម្មប្រលោមលោក ឈ្មោះ «ស្នេហាលុះអវសាន្ត» ។ បានទទួលប្រាក់ ១៥០០៛ សម្រាប់ជ័យលាភីលេខ១ ។

ទម្រាំបានក្លាយជាអ្នកនិពន្ធមានការចាប់អារម្មណ៍លោក មានអំណត់ព្យាយាមណាស់ ហើយក៏កំសត់ដែរ ។ ដំបូងៗឡើយពុំមានម្ចាស់បណ្ណាគារណា ព្រមទិញយកប្រលោមលោក គាត់ទៅបោះផ្សាយឡើយ ព្រោះគេមិនទុកចិត្តខ្លាចមិនមានការពេញនិយម ទោះខំកំពៀតពីបាត់ដំបងមកភ្នំពេញក៏ ដោយ។ ហើយថែមទាំងមានគេពេបជ្រាយថា អ្នកនិពន្ធស្អីវ័យក្មេង ស្លៀកតែខោខ្លី អាវកញ្ចាស់ ដូចពួកដើរទាត់ខ្យល់… ។ នៅភ្នំពេញលោកបានចូលថ្វាយបង្គំសម្ដេច ជួន ណាត ដើម្បីសុំសំណាក់មួយយប់ក្នុងវត្តឧណ្ណាលោម មុននឹងទៅ បាត់ដំបងវិញ ។

នៅបាត់ដំបង ដោយហេតុតែចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ គាត់ខំ តត្រុកសុំបម្រើគេតាមហាងលក់សៀវភៅ ដោយមិនយកប្រាក់ខែ គឺសុំតែគេបានបោះពុម្ពសៀវភៅគាត់ ។ គាត់រៀនផង បម្រើគេផង ព្រមទាំងឆ្លៀតពេលរកថ្នាំមកឲ្យម្ដាយដែលឈឺផង ។ តែគួរអនិច្ចារម្ដាយគាត់ឈឺរហូតស្លាប់ ហើយម្ចាស់តូបលក់សៀវភៅក៏មិនបោះផ្សាយស្នាដៃរបស់គាត់ ពេលនោះភាពអស់សង្ឃឹមក៏កើតមាន ។ គាត់បម្រុងតែទម្លាក់ស្លាបប៉ាកាចោល ក៏ ស្រាប់តែរឿងប្រលោមលោករបស់លោក រឿង តំណក់ទឹកភ្នែកនារី ឬ ទន្លេមរណៈ ដែលផ្ញើមិត្តភក្តិឲ្យទៅ លក់នៅ បណ្ណាគារមួយនៅកំពង់ចាម បានបោះចេញផ្សាយ ។ ជាពេលដែលស្លាបប៉ាកា របស់គាត់ក៏ដូចត្រូវសន្សើមឡើងវិញ ។ ដោយសារតែរឿង តំណក់ទឹកភ្នែកនារី ឬ ទន្លេមរណៈ នេះហើយដែលធ្វើឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលដល់អ្នកបោះពុម្ពសៀវភៅ បន្ទាប់មកបណ្ណគារមួយចំនួន ក៏ស្រុះស្រួលដណ្ដើមទិញ ស្នាដៃរបស់គាត់ទៅបោះផ្សាយលក់ ។

ទោះបី ទទួលបានកម្រៃខ្លះ និងការទទួលស្គាល់ពីបណ្ណគារមួយចំនួនក៏ ដោយ ក៏ជីវភាពរបស់គាត់ជៀសមិនផុតពីការខ្វះខាត ។ ផលកម្រៃដែលទទួលបានត្រូវចាយវាយយ៉ាងសន្សំសំចៃបំផុត ព្រោះ តម្លៃសិទ្ធិនៅពេលនោះ វាតិចតួចណាស់ ហើយគេមិនសូវបោះពុម្ពញឹកញាប់ផង ។

វគ្គ១១ ដំណើរទៅព្រៃរនាម

រដ្ឋ — Wed, 05 Dec 2007 03:48:12 +0000

វគ្គ១១ ដំណើរទៅព្រៃរនាម

ចំណែកឯប៊ុនធឿនវិញ ពេលនេះបានសម្រាកវិស្សមកាលរដូវក្ដៅមួយខែ ។ មាណព ក៏ធ្វើដំណើររួមជាមួយមិត្តភក្ដិទៅកាន់បាត់ដំបងដែលជាស្រុកកំណើតរបស់ពួកគេ ។

ពេលមកដល់ក្រុងបាត់ដំបងភ្លាម ប៊ុនធឿនក៏ប្រញាប់ចាប់ដៃលាមិត្តភក្ដិ ឡើងរ៉ឺម៉កជិះទៅ កំពង់ព្រះភ្លាម ព្រោះគេមិនចង់ទៅនៅឃើញ ទីកន្លែងដែលកាន់តែធ្វើឲ្យគេនឹកឃើញដល់សង្សារថែមទៀត ។

មកនៅផ្ទះបាន ពីរបី ថ្ងៃក៏មានដំណឹងចចាមអារ៉ាមថា នាងវិធាវីជិតរៀបការ ។ ដឹងដូច្នេះ ប៊ុនធឿនកើតទុក្ខជាខ្លាំង រហូតដល់ចូលបន្ទប់ដេកទទូរភួយលួចយំខ្សឹកខ្សួលតែម្នាក់ឯង ។

ល្ងាចនោះ តាសូ ដែលជាមនុស្សបម្រើចឹក ប៊ុនថន បានចូលមកសុំទៅ រកត្រីសាច់នៅព្រៃរនាម ។ ដំណើរនេះត្រូវដេកផ្លូវកន្លះ ខែទើបវិលវិញ ។ ឮដូច្នោះ ប៊ុនធឿន ក៏សុំខ្លួនទៅ ជាមួយតាសូដែរ ចឹកប៊ុនថន មិនបានដឹងចិត្តកូនក៏ឲ្យទៅ ។

នៅរដូវប្រាំងទំនេរពីការងារ អ្នកស្រុកភូមិកំពង់ព្រះតែងតែនាំគ្នាទៅរកស៊ីនៅរនាម ខ្លះទៅ រកកាប់ឩស ខ្លះស្វែងរកទឹកឃ្មុំ និងក្រមួន ខ្លះទៀតរកត្រីតាមបឹងបួរ ។

គេនាំគ្នាចេញរទេះ ពីយប់ ដើម្បី កុំឲ្យក្ដៅគោក្របី ។ រទេះតាសូ នៅមុខគេបង្អស់ ព្រោះ ង្នកដើររនាមទាំងអស់យល់ថា គាត់ចាស់ជាងគេ ណាមួយមិនចង់ ឲ្យធូលីហុយលើចៅ ប៊ុនធឿនផង ។ អ្នកស្រុកទាំងនោះ គេស្រលាញ់រាប់អានប៊ុនធឿនណាស់ ដោយគេយល់ថាជាក្មេងចេះដឹង ហើយគ្រួសារប៊ុនធឿន សុទ្ធសឹងជាមនុស្សមានធម៌សប្បុរសគួរឲ្យគោរពស្រឡាញ់ផង ។

នៅតាមដងផ្លូវ ប៊ុនធឿនឃើញភ្លើងឆេះព្រៃ នៅឯនាយឆ្ងាយ ក៏គិតស្រមៃថាជាក្រុងទេពនិមិត្តដែលមានពន្លឺភ្លឺ រន្ទាលឆ្អិនឆ្អៅ គួរឲ្យចង់រស់នៅ ។ គិតឃើញដូច្នោះមាណព ក៏នឹកឃើញដល់វិធាវីនារីកំពូលដួងចិត្តរបស់ខ្លួនផងដែរ ។

ពេលថ្ងៃត្រង់កង់រទេះ ក៏ បានមកដល់តំបន់មួយឈ្មោះ ..ដង្កោតាងិល.. ដែលជាទីទួលខ្ពស់ នៅ រដូវវស្សាហ៍ទឹកមិនដែលលិចទួលនេះទេ ។ អ្នករទេះកាលបើមកដល់ទួលនេះ ក៏ នាំគ្នាសម្រាក់ដោះគោ ក្របីឲ្យចំណីទឹក ។ អ្នកខ្លះរៀបចំបាយទឹក ចំណីចំណុក យកសែនអ្នកតាដើមដង្កោ ដើម្បីសុំលាភសុំជ័យ សុំសេចក្ដីសុខ ក្នុងពេលដែលគេមករកស៊ីក្នុងព្រៃនេះ ។

ក្រោយពីសម្រាកហូបបាយទឹករួចរាល់ហើយ ពួកគេក៏បន្តដំណើរទៅមុខទៀត ។ រហូតទាល់តែថ្ងៃគងភ្នំទើបគេបានមកដល់វាលមួយឈ្មោះថា វាលស្រីស្រណោះ ។ ពួកគេនាំគ្នាឈប់រទេះដោះគោក្របី ។ ខ្លះរកឈើព្រៃ សម្រាប់ដុតបំភ្លឺពេលយប់ការពារហ្វូងដំរីព្រៃ ។ ខ្លះដណ្ដាំស្ល ខ្លះកាប់ឆ្កាព្រៃយកកន្លែងដេកបណ្ដោះអាសន្ន ទម្រាំធ្វើជំរុំសម ។

នៅយប់នោះក្រោយពេលអាស្រ័យបាយហើយ អ្នកថ្មើរព្រៃបាននាំគ្នាអង្គុយជុំវិញភ្នក់ភ្លើងស្ដាប់តាប្រាក់និយាយរឿង ព្រះជិនវង្ស ។

បទទី១២ វង្វេងព្រោះស្នេហ៍

អត្ថបទសង្ខបខាងលើគ្រាន់ជាការភា្ជប់ន័យបទចម្រៀង បទវង្វែងព្រោះស្នេហ៍រក្សាសិទ្ធិដោយក្រុមហ៊ុនហង្សមាសវីដេអូ ទាំងនេះសម្រាប់ការកំសាន្តប៉ុណ្ណោះ អំនានភាសាខ្មែររក្សាសិទ្ធិក្នុងការកែប្រែឬលុបចេញ បើមានការចាំបាច់ ។

កូនស្រីអ្នកនេសាទ

រដ្ឋ — Wed, 05 Dec 2007 03:40:38 +0000

សូមអភ័យទោស!

រដ្ឋ — Sun, 18 Nov 2007 03:53:39 +0000

អំនានភាសាខ្មែរអាចនឹងមានការយ៉តយ៉ាវក្នុងការដាក់ប្រកូកប្រកាសផ្សេងៗ… ក៏ដោយសារតែវាអាចជាន់គ្នាខ្លះចំពោះប្រកាសនៅឯ narathsBLOG .។ ធ្វើម៉េចបើម្ចាស់តែមួយ ។ ឆ្ងល់ណាស់ម៉េចចាំបាច់មាន Blog ពីរបីធ្វើអី មានតែមួយទៅវាយ៉ាងម៉េច! យូរៗទៅចង់លុបអានេះចោល! តែមិនថ្វីទេ ទុកចឹងហើយព្រោះសំបូរព័ត៌មាន… តែយ៉ាងណា ប្លក់ទាំងពីរនឹងបញ្ចូលគ្នាតែមួយនៅថ្ងៃណាមួយ ។

តែខ្ញុំនៅតែគិតថា មានពីរចឹងស្រួលដែរ ។ ដាក់ប្រកាសម្នាក់ម្ដងឲ្យមើលទៅដូចក្រុមហ៊ុនពីរចឹង ចេញផលិតផលឆ្លាស់គ្នា ខ្ញុំចូលចិត្តចឹង។ ទើសវាមិនសូវល្បី ឈ្មោះដូមែន ក៏មិនជាទីគាប់ចិត្ត តែជ្រុលទៅហើយ!!

រាត្រីគ្មានស្នេហ៍

រដ្ឋ — Fri, 02 Nov 2007 04:09:10 +0000

រាត្រីគ្មានស្នេហ៍
Lonely Night Poetry

១.រាត្រីនេះខ្ញុំនៅម្នាក់ឯង
កណ្តោចកណ្តែងអផ្សុកក្រៃ
សន្សើមក្រៅផ្ទះហាក់ឥតន័យ
ឱដួងច័ន្ទថ្លៃរះម្នាក់ឯង ។

២.ស្រណោះស្រណោកខ្លួនអភ័ព្វ
កើតមកមិនគាប់ខុសគេផ្សេង
សម្តីមិនដែលហ៊ានលលេង
និយាយថ្លាថ្លែងទៅនារី ។

៣.កើតទុក្ខរាល់ថ្ងៃចំបែងគិត
ឯណាគំនិតចិត្តក្លាហាន
ហ៊ានទេតបស្តីនឹងកល្យាណ
មិត្តភក្តិប៉ន្មានធ្លាប់ថាឲ្យ ។

៤.ឯងធ្វើមឹសៗវាឥតន័យ
មិនបានញ៉ែស្រីគ្មានខ្លឹមសារ
យ៉ាងនេះម្តេចកើតយើងប្រុសណា
ខ្ញុំថាចាំបាច់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹង ?

៥.មិនចង់តែងទេដល់ត្រង់នេះ
សុំស្លេះប៉ុណ្ណេះរឿងអញ្ចឹង
ព្យាយាមរៀនសូត្រហើយខំប្រឹង
សុំត្រឹមសម្លឹងអនាគត ។

៦.អារម្មណ៍ធ្លាប់គិតហើយស្រមៃ
នឹកដល់ថ្លើមថ្លៃក្នុងសុបិន្ត
កំណាព្យតែងឆៅមិនទាន់ឆ្អិន
កវីមិនប៉ិនសូមលាហើយ.។

ថ្ងៃសុក្រ ទី១៨ ខែវិច្ឆិកា ២០០៥
ម៉ោង ៣:២៥នាទី យប់

គង់​មាន​ថ្ងៃ…

វាសនា​បុប្ផា​ភូមិ​បាក់ព្រា

ចូលចិត្ត​ភាពយន្ត

វគ្គ​១៣ ភាគ​បញ្ចប់

វគ្គ១២ ជីវភាព​អ្នក​រក​ស៊ី​តាមព្រៃ​រនាម

ជីវិត​ចាប់​ផ្ដើម​ដោយ​ភាព​ខ្លោចផ្សា

វគ្គ​១១ ដំណើរ​ទៅ​ព្រៃ​រនាម

កូន​ស្រី​អ្នក​នេសាទ

សូម​អភ័យ​ទោស!

រាត្រី​គ្មាន​ស្នេហ៍

គង់មានថ្ងៃ…

វាសនាបុប្ផាភូមិបាក់ព្រា

ចូលចិត្តភាពយន្ត

វគ្គ១៣ ភាគបញ្ចប់

វគ្គ១២ ជីវភាពអ្នករកស៊ីតាមព្រៃរនាម

ជីវិតចាប់ផ្ដើមដោយភាពខ្លោចផ្សា

វគ្គ១១ ដំណើរទៅព្រៃរនាម

កូនស្រីអ្នកនេសាទ

សូមអភ័យទោស!

រាត្រីគ្មានស្នេហ៍